Jij geldwolf!

Soms zou je willen dat je een bril had waarover je gewichtig en intelligent naar een persoon zou kunnen kijken terwijl je in je hoofd snel een oplossing bedenkt voor de lastige situatie die voor je ligt. Misschien dat de bril helpt om niet hakkelend een verontschuldiging te geven aan je beste vriendin wanneer je haar vraagt of ze het tarief dat je hanteert heeft doorgegeven aan haar kennis.

Als startende ondernemer ben je natuurlijk altijd blij wanneer een goede vriend of een kennis je aanbeveelt bij een ander. Je wordt wat minder blij als je het Nederlandse taboewoord ‘geld’ moet bespreken. Je wilt immers niet als een geldwolf overkomen en tegelijk voorkomen dat je uitgebuit wordt. Iedereen weet dat een starter alles wel wil aanpakken en de eigen grenzen daarbij uit het oog verliest. Waarom zou ik anders bij bovengenoemde vriendin twee uur op een ongemakkelijke stoel zitten op een zondagochtend om haar kennis te helpen?

Aan het eind van de sessie lopen mijn vriendin en ik naar mijn auto. Voorzichtig breng ik mijn vergoeding ter sprake. Er vallen ongemakkelijke stiltes en ze lijkt vast van plan om het me niet makkelijker te maken. Haar gezicht lijkt zelfs iets te verstrakken of verbeeld ik me dat maar? Ondanks dat ik het tarief al eens heb genoemd reageert ze of ze er voor het eerst van hoort. Moedig ga ik door, ik weet dat ik anders thuis spijt krijg en niet eens geld heb om die intelligente bril te kopen. Onhandig laat ik haar weten dat het nog steeds een koopje is omdat ik niets in rekening breng voor de reiskosten. Ze is niet onder de indruk. Ik leg haar uit dat ik een sessie met haar zelf natuurlijk gratis zou doen. Gelukkig knikt ze dat ze het begrijpt en ze loopt weer naar binnen om het geld te halen. In stilte sta ik op de parkeerplaats. Zou ik mezelf niet streng over een bril aan moeten kijken?

Op weg naar huis ben ik best een beetje trots op mezelf. Toch knaagt er iets. In mijn hoofd vertelt een klein stemmetje mij dat ik niet zo vrijgevig ben en wel heel erg geldbelust. Even flitst er een herinnering op van een uitspraak die zij deed tijdens onze studententijd in Rotterdam. In een rokerig bruin café annex poolcentrum beschuldigde ze me ervan dat ik nooit geld op zak had (en dus geen rondjes kon geven). Hoewel ik er niet expres voor zorgde geen geld bij me te hebben klopte het dat ik mijn geld liever uitgaf aan nuttigere dingen zoals die geweldige suède jas die ik tijdens een lunchpauze had gezien.

Ik zucht hardop.

Dit is duidelijk mijn onzekerheid die spreekt. Een week later heb ik nog een sessie met de kennis van mijn vriendin. Ze komen samen naar mijn praktijk. Na afloop zegt ze tegen me dat het niet goed gaat tussen haar en die kennis en dat het waarschijnlijk de laatste keer is geweest dat ze mee komt. Opluchting maakt zich van me meester. Stel dat ik de sessies gratis had gedaan, dan hadden we ons nu allebei rot gevoeld. Het lijkt zelfs wel of ze me meer respecteert nu ik mijn grenzen heb aangegeven. Ik neem me voor om haar de volgende keer dat we uitgaan te trakteren op een extra drankje terwijl ik de barkeeper verleidelijk aankijk over mijn nieuwe intelligente bril. Hoe ga jij om met vriendendiensten?

Desirée Adam HBO P&O heeft sinds kort een coachingspraktijk in Veessen en loopt regelmatig tegen vraagstukken aan die haar dwingen naar zichzelf te kijken en keuzes te maken.

Gepost door de redactie op 13 juni 2007 : 17:00
Permalink | Reacties (0)

Reacties

Plaats een reactie